Στα μέρη όπου εργαζόμασταν, με τέτοια εργατικότητα και πεποίθηση, τόσο σίγουροι για τη σημασία των αυτοεπιβαλλόμενων ρουτινών μας, υπάρχει ακινησία. Στα μέρη όπου παίξαμε, χορεύοντας μέσα από τις περιπέτειες της φαντασίας μας, υπάρχει κενό. Εκεί που γιορτάσαμε υπάρχει σιωπή, εκεί που ονειρευτήκαμε υπάρχουν μόνο φαντάσματα. Για μερικούς σύντομους χτύπους της καρδιάς θα είναι όμορφο, αυτό το ήσυχο βασίλειο, αυτός ο εγκαταλελειμμένος κήπος. Αλλά το μέλλον της είναι στάχτη... όπως δικό μας είναι το κρύο και άγνωστο σκοτάδι...
Η ανθρωπότητα αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει τον πλανήτη που μας έχει γαλουχήσει, μας έχει αγκαλιάσει από τότε που ξεκίνησε η ιστορία μας.




.jpg)
.jpg)
.jpg)

.jpg)