Μερικά άλμπουμ ψιθυρίζουν. Άλλοι θρηνούν. Το 'Shadows &; Machines', το νέο full-length από τον Καναδό alt-rock καλλιτέχνη Digger Jonez (γνωστός και ως Close Encounters), ζει μέσα στην ένταση μεταξύ των δύο. Τώρα, με το lead single "Treemen", ο δίσκος σηματοδοτεί μια ωμή, ακλόνητη δήλωση από έναν καλλιτέχνη από το Βόρειο Οντάριο Ojibwa που πάντα έβλεπε τη μουσική ως επιβίωση.
Γεννημένος ως Lynden Jonez, ο Digger μεγάλωσε με τις ρίζες του συνδεδεμένες κυριολεκτικά με τον φυσικό κόσμο: το όνομά του προέρχεται από το δέντρο Linden. Είναι ταιριαστό, λοιπόν, ότι το πρώτο του τραγούδι - και τώρα το εμβληματικό single "Shadows &; Machines" - γεννήθηκε κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, όταν ήταν άστεγος μετά το γυμνάσιο και ζούσε σε ένα δάσος του Τορόντο. «Έμεινα έκπληκτος από την έλλειψη σεβασμού για τη φύση από μια υπερβολικά υλιστική κοινωνία», θυμάται. «Οι δεντράνθρωποι βγήκαν από την καρδιά μου. Μην μας κόβετε, η προστασία είναι απαραίτητη, μην μας σπαταλάτε, τα χρήματα δεν τρώγονται».
Το κομμάτι μοιάζει με μανιφέστο. Με τις οδοντωτές κιθάρες και το καθαρτικό rhythm section (Cory Aird στα τύμπανα, Steven Jones στο μπάσο), το "Treemen" λειτουργεί τόσο ως ύμνος διαμαρτυρίας όσο και ως πρόσκληση για οργή ενάντια στον εφησυχασμό. «Treemen, Treemen, αγωνίζονται για τα παιδιά, προστασία από τη διαφθορά, με τις ρίζες σε αυτά τα εδάφη», τραγουδά ο Jonez, εξισορροπώντας το επείγον με την περιφρόνηση. Είναι το είδος της χορωδίας που ακούγεται τόσο διαχρονικό όσο και απαραίτητο, αντηχώντας μέσα από γενιές που έχουν κατασκηνώσει, παρελάσει και προσευχηθεί στα δάση του Καναδά.
«Μου αρέσει να παίζω αυτό το τραγούδι ως εναρκτήριο συναυλιακό μου», λέει. «Μοιάζει με ύμνο και έκκληση στα όπλα για τους ανθρώπους να πάρουν στα σοβαρά την περιβαλλοντική διαφθορά. Όλοι αγαπούν να πηγαίνουν κάμπινγκ, αλλά ποιος θα αντιμετωπίσει εταιρείες δισεκατομμυρίων δολαρίων όταν δεν μπορείτε να αναπνεύσετε ή να πιείτε νερό πια; Αυτή η ένταση – μεταξύ απόδρασης και αντιπαράθεσης, νοσταλγίας και ακτιβισμού – τρέχει σαν ζωντανό ρεύμα σε όλο το «Shadows &; Machines».
Ενώ ο δίσκος βρυχάται με βαριά riffs και βιομηχανικό σθένος, δεν χάνει ποτέ από τα μάτια του το ανθρώπινο κέντρο του. Ο Jonez είναι τόσο άνετος υφαίνοντας ρυθμούς hip-hop στο κιθαριστικό ροκ του, όσο τραβάει γραμμές κατευθείαν από τη βιωμένη εμπειρία του. Οι παραστάσεις του, που συχνά περιγράφονται ως γεμάτες «κωμωδία, χορό και εμπνευσμένη μουσική για όλες τις ηλικίες», μεταφράζουν αυτή την προσέγγιση που κάμπτει το είδος σε μια σχεδόν θεατρική επείγουσα ανάγκη. Είναι μέρος του γιατί ονομάστηκε Αναδυόμενος Καλλιτέχνης του RBC για το 2022 και γιατί οι θαυμαστές σε όλο τον Καναδά ανυπομονούν να ακολουθήσουν όπου κι αν πάει αυτό το έργο στη συνέχεια.
Στην καρδιά του «Shadows &; Machines» βρίσκεται η ικανότητα του Jonez να μετατρέπει τη βιογραφία σε αλληγορία. Οι σημειώσεις του διαβάζονται λιγότερο σαν ιστορία και περισσότερο σαν οδηγός επιβίωσης: το τραύμα περιστρέφεται σε ανθεκτικότητα, η απογοήτευση αναπλαισιώνεται ως ανθεμική κάθαρση. Είναι μια συνέχεια αυτού που αποκαλεί «ημερολόγιο του τι πήγε στραβά και τι πήγε σωστά εκείνη τη χρονιά», το καθένα καταγράφει μια χρονική σφραγίδα στην εξελισσόμενη σχέση του με την κοινότητα, τη μουσική και τη γη.
Από πολλές απόψεις, το "Treemen" είναι το αποσταγμένο άλμπουμ. Βιβλικές εικόνες συγκρούονται με την περιβαλλοντική κρίση: «Ένα αμπέλι κρέμεται από ένα δέντρο / Μοιάζει με το σταυρό του Ιησού». Ο θρησκευτικός συμβολισμός, η οικολογική επείγουσα ανάγκη και η πολιτική οργή συγκλίνουν σε έναν ύμνο για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι ρίζες έχουν σημασία, τόσο κυριολεκτικές όσο και προγονικές.
Για τον Jonez, ο οποίος μεταφέρει την κληρονομιά Ojibwa από το Βόρειο Οντάριο, αυτό είναι κάτι περισσότερο από μεταφορά. «Με τις ρίζες σε αυτά τα εδάφη» είναι μια δήλωση πολιτιστικής ένταξης και ευθύνης. Συμπτύσσοντας την προσωπική ιστορία στη συλλογική μνήμη, δίνει φωνή σε αυτό που πολύ συχνά δεν ακούγεται: την περιβαλλοντική γνώση των ιθαγενών ως μαρτυρία ροκ εν ρολ.
Αν το "Shadows &; Machines" είναι η καταιγίδα, το "Treemen" είναι η αστραπή. Δυνατό, αδυσώπητο και αδύνατο να αγνοηθεί, απαιτεί από τους ακροατές όχι μόνο να ακούσουν αλλά και να δράσουν. Ο Jonez έχει χτίσει ένα άλμπουμ όπου η ελπίδα και ο θυμός δεν είναι αντίθετα αλλά συνωμότες, όπου η επιβίωση ακούγεται σαν παραμόρφωση και joyride blues. Το κάλεσμα θα είναι σαφές: οργή, προστασία, θυμηθείτε, υπομείνετε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου