Από το Irvine της Καλιφόρνια, το alt-rock project γνωστό ως Fickle Hill δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για το καθαρό τόξο, την κατάρρευση, τη λύτρωση, το θριαμβευτικό outro. Το "Unfinished Wood", κάνει αυτή τη φιλοσοφία ρητή. Αυτό είναι ένα τραγούδι για τη ζημιά που δεν καθαρίζει. Για το είδος της χάρης που σε βρίσκει μόνο όταν σταματήσεις να παίζεις γι' αυτήν.
Οι θαυμαστές των Linkin Park, Chevelle και Deftones θα νιώσουν αμέσως τα κόκαλα, αυτή την ένταση μεταξύ περιορισμού και ρήξης, τον τρόπο με τον οποίο η σιωπή κάνει τόση δουλειά όσο και ο ήχος.
Αλλά το Fickle Hill λειτουργεί στη δική του λωρίδα. Το "Unfinished Wood" είναι χτισμένο στον αρνητικό χώρο και τη σκόπιμη αντίθεση. Οι ενότητες εξελίσσονται αντί να επαναφέρονται. Η ενορχήστρωση δεν κλιμακώνεται τόσο πολύ όσο συσσωρεύεται, και μέχρι να αποκτήσει η πίστα την κεντρική της εικόνα, την έχετε ήδη κερδίσει.Οι στίχοι χτυπούσαν σαν εγγραφές ημερολογίου με την ποίηση επεξεργασμένη. «Μέτρησα τις αμαρτίες μου σαν χαλαρά ρέστα / Τις ξόδεψα για να μείνω μόνος». Τέτοιες γραμμές δεν εξηγούνται από μόνες τους, δεν χρειάζεται. Η φωνητική απόδοση ακολουθεί τη δομή: ελεγχόμενη και προς τα μέσα στους στίχους, στη συνέχεια εκτεθειμένη και σχεδόν ραγισμένη στους άξονες, χωρίς ποτέ να χάσει τη λαβή της. Αυτός ο έλεγχος είναι το θέμα.
Στο επίκεντρο όλων: «Δεν είσαι κακός / Είσαι απλώς ημιτελές ξύλο / Αφέθηκες στη βροχή για πολύ καιρό / Ακόμα προσπαθείς να είσαι καλός». Δεν είναι ένα άγκιστρο που έχει σχεδιαστεί για να κολλάει στο κεφάλι σας. Είναι διαγνωστικό. Ένα δελτίο άδειας. Ένας τρόπος να πούμε ότι η ζημιά είναι πραγματική, αλλά δεν είναι όλη η ιστορία.
Το κομμάτι κλείνει χωρίς ανάλυση, σκόπιμα, δομικά. «Η λύτρωση δεν είναι πόρτα / Είναι ένας δρόμος που λυγίζει». Δεν υπάρχει άφιξη. Υπάρχει μόνο κίνηση προς τα εμπρός. Και σε ένα τοπίο κορεσμένο με τραγούδια είτε για τον πάτο είτε για την πλήρη ανάκαμψη, αυτός ο μεσαίος χώρος, ακόμα αναπνέει, ακόμα περπατάει, ακόμα ημιτελής, μοιάζει με το πιο τίμιο έδαφος στο οποίο έχει σταθεί κανείς εδώ και χρόνια.
Το "Unfinished Wood" δεν είναι μια επανεφεύρεση. Είναι μια φινέτσα. Και σηματοδοτεί ότι οι Fickle Hill λειτουργούν με μια σαφήνεια προθέσεων που τα περισσότερα συγκροτήματα χρειάζονται ένα πλήρες άλμπουμ για να βρεθούν.
Βιογραφία
Με έδρα το Irvine των Ηνωμένων Πολιτειών, οι Fickle Hill είναι η δημιουργική δύναμη του James, ενός πολυοργανίστα με μουσικό ταξίδι που εκτείνεται σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, έχει εξερευνήσει ένα ευρύ φάσμα στυλ, αναπτύσσοντας πρώτα τον ήχο του στη σκληροπυρηνική πανκ σκηνή της Νότιας Καλιφόρνιας, περιοδεύοντας από το Λος Άντζελες μέχρι τη Βικτώρια της Βρετανικής Κολομβίας. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, είχε γίνει ενεργό μέρος του underground κυκλώματος της Βόρειας Καλιφόρνιας, παίζοντας στη θρυλική κολεκτίβα Gilman και συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της σκηνής της κομητείας Humboldt μέσω της υποστήριξης του χώρου Placebo της Arcata.
Μετά το κολέγιο, ο Τζέιμς μετατόπισε την εστίασή του στην επαγγελματική του καριέρα, αλλά ποτέ δεν απομακρύνθηκε από τη μουσική. Δουλεύοντας ανεξάρτητα, συνέχισε να πειραματίζεται και να δημιουργεί χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως το Impulse Tracker, το Cubase, τις συσκευές εγγραφής τεσσάρων κομματιών και το Reason, δημιουργώντας έναν εκτενή και βαθιά προσωπικό κατάλογο με τα χρόνια.
Μετά την απόλυσή του το 2024, επέστρεψε στη μουσική με ανανεωμένη εστίαση και πρόθεση. Η ανακάλυψη του DistroKid τον Ιούνιο του 2025 άνοιξε την πόρτα για να μοιραστεί επιτέλους τη δουλειά του δημόσια, οδηγώντας τον να επανεξετάσει και να κάνει remaster χιλιάδες κομμάτια, ενώ συνέχισε να γράφει νέο υλικό. Αυτή η δυναμική συνεχίστηκε και το 2026, όταν ο Fickle Hill εντάχθηκε στη SODEH Records, φέρνοντας τον ήχο του που καλύπτει το είδος του σε ένα ευρύτερο παγκόσμιο κοινό.
Όπως το περιγράφει ο James, «Κάθε άλμπουμ μοιάζει με ένα mixtape από εμένα σε εσάς, το καθένα αποτυπώνει μια στιγμή στη ζωή ή την ψυχική μου κατάσταση. Μερικά τραγούδια είναι απλώς για διασκέδαση, άλλα είναι αυτοβιογραφικά και άλλα είναι πειράματα για να δω τι μπορώ να δημιουργήσω. Πάντα με τραβούσαν σε πάρα πολλές μουσικές κατευθύνσεις για να μείνω σε μια λωρίδα, και σε αυτό το σημείο, δεν με απασχολεί το είδος ή οι ταμπέλες. Αν σας αρέσει, σας ευχαριστώ. Αν όχι, εξακολουθώ να εκτιμώ που το ακούσατε».
FICKLE HILL is:
James Rossillo
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου