Ο Martin Larose και η Anaïs Vanessa κυκλοφορούν σήμερα το «Breathe In Breathe Out», το φωτεινό και ερευνητικό νέο single από το επερχόμενο συνεργατικό άλμπουμ τους «The Solivagant Tales», και τα δύο που κυκλοφορούν τώρα. Εκεί που η συνεργασία τους έχει ήδη αποδείξει την ικανότητά της για πολιτικά φορτισμένο progressive rock, αυτό το νέο κομμάτι στρέφει τον φακό προς τα μέσα – έναν σπλαχνικό, συναισθηματικά ακριβή διαλογισμό για το άγχος, την ανάγκη για ακινησία και το θάρρος που χρειάζεται για να βρεις χώρο σε έναν συντριπτικό κόσμο.
Το τραγούδι έρχεται τόσο ως μουσική δήλωση όσο και ως πράξη άδειας. «Εισπνεύστε τον φόβο, εκπνεύστε τον πόνο / Η μόνη πόρτα που παραμένει ακόμα / Είναι βαθιά μέσα σε έναν ήσυχο χώρο / Όπου μπορώ να αναπνεύσω και να βρω τη θέση μου», τραγουδά η Vanessa στους πρώτους στίχους, καθιερώνοντας αμέσως το συναισθηματικό έδαφος του κομματιού και την κεντρική του πρόσκληση: να στραφούμε προς τη δυσφορία και όχι μακριά από αυτήν. Οι στίχοι της είχαν πάντα αυτό που οι θαυμαστές περιγράφουν ως θεραπευτική ποιότητα και το "Breathe In Breathe Out" αποστάζει αυτό το δώρο σε κάτι επείγον και άμεσο – το είδος του τραγουδιού που νιώθεις σαν να γράφτηκε ειδικά για τη στιγμή που το χρειαζόσουν περισσότερο.
Η γραφή της Vanessa στο κομμάτι είναι ακλόνητη στην ειλικρίνειά της. «Ο αγώνας συνεχίζεται, δεν μπορώ να συμβαδίσω / Το λένε ζωή, το λέω κυνηγητό», σκέφτεται, πριν φτάσει στον γαλβανιστικό πυρήνα του τραγουδιού: «Αναπνεύστε τον πόνο / Εκπνεύστε την αμαρτία / Η μόνη διέξοδος / Είναι πιο βαθιά». Είναι μια λυρική στροφή γνήσιας δύναμης – αναπλαισιώνοντας το ένστικτο της απόδρασης ως πρόσκληση να κατέβεις, να εμπιστευτείς το εσωτερικό τοπίο αντί να φύγεις από αυτό. Κόρη ενός chansonnier που μεγάλωσε γεμίζοντας σημειωματάρια με ποιήματα πριν καν αποκαλέσει τον εαυτό της τραγουδοποιό, η Vanessa φέρνει αυτή τη δια βίου οικειότητα με τη γλώσσα σε κάθε γραμμή.
Για τον Larose, το κομμάτι παρουσίασε μια συνθετική πρόκληση που ταίριαζε απόλυτα στο ένστικτό του: χτίζοντας ένα ηχητικό τοπίο αρκετά ευρύχωρο ώστε να συγκρατεί το συναισθηματικό εύρος της Vanessa, διατηρώντας παράλληλα την προοδευτική αρχιτεκτονική και το βάθος της κιθάρας που έχουν καθορίσει τον κατάλογο των οκτώ άλμπουμ του. Εκπαιδευμένος στο Ωδείο Chicoutimi και αναγνωρισμένος από το Guitar World στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Larose έλκεται εδώ και καιρό από τη μουσική που ανταμείβει την υπομονετική ακρόαση. Η πολυεπίπεδη παραγωγή του "Breathe In Breathe Out", που ηχογραφήθηκε και μιξαρίστηκε στο υπερσύγχρονο Le Studio Septentrio στο Saguenay, δεν αποτελεί εξαίρεση – αναπνέει με το τραγούδι, επεκτείνεται και συστέλλεται παράλληλα με τα φωνητικά της Vanessa, σαν η ίδια η μουσική να εξασκεί αυτό που κηρύττουν οι στίχοι.
Το σινγκλ είναι το δεύτερο που προέρχεται από το «The Solivagant Tales» – ένας τίτλος που επέλεξε ο Larose για να αντικατοπτρίζει τη μακροχρόνια αίσθηση του να κατέχει μια ασυνήθιστη θέση στο μουσικό τοπίο του Καναδά και του Κεμπέκ: παραγωγική, ξεχωριστή και σκόπιμα δική του. Το άλμπουμ, που γράφτηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον Larose και τη Vanessa, αντιπροσωπεύει την πλήρη άνθηση μιας δημιουργικής σχέσης που ξεκίνησε πριν από περισσότερες από δύο δεκαετίες, όταν η Vanessa ήταν μαθήτριά του. «Στα 15 της, παρέδωσε μια ερμηνεία του «Zombie» των Cranberries μπροστά σε ένα κατάμεστο κοινό», θυμάται ο Larose, «και έμεινα εντελώς άναυδος». Αυτή η πρώιμη έκπληξη έχει ωριμάσει σε μια από τις πιο συναρπαστικές συνεργασίες στο σύγχρονο ροκ του Κεμπέκ.
Η πορεία της ίδιας της Βανέσα προς αυτή τη στιγμή ήταν τόσο αντισυμβατική όσο και εμπνευσμένη. Πέρασε χρόνια ως δευτερεύουσα τραγουδίστρια και ερμηνεύτρια σε διάφορα έργα, εργάστηκε ως σύμβουλος σε ένα κέντρο θεραπείας απεξάρτησης από τα ναρκωτικά και στα 31 της πήρε την τολμηρή απόφαση να εγγραφεί στην École nationale de la chanson – παρουσιάζοντας τις πρωτότυπες συνθέσεις της την ίδια χρονιά στη σκηνή του Festival de la Chanson de Saint-Ambroise. Το σύντομο βιογραφικό της το θέτει καλά: «ο δρόμος μπορεί να έχει στροφές – αλλά μην ανησυχείτε... Έχει συνηθίσει να ξεπερνά τα όρια». Το "Breathe In Breathe Out" είναι, από πολλές απόψεις, η πιο γυμνά προσωπική έκφραση αυτής της ανθεκτικότητας μέχρι σήμερα.
Το «The Solivagant Tales» περιλαμβάνει τη διασκευή του ντουέτου στο «Zombie» των Cranberries – ένα τραγούδι που και οι δύο καλλιτέχνες αισθάνονται ότι έχει ανανεωμένη και επείγουσα συνάφεια – καθώς και ένα μπόνους κομμάτι, το «Down in the Flood» του Bob Dylan, το οποίο ο Larose περιγράφει ότι ολοκληρώνει το άλμπουμ «με μια διασκεδαστική αλλά πιο σκοτεινή διάθεση». Μαζί, αυτές οι επιλογές σηματοδοτούν ένα έργο ζωντανό στην ιστορία, στο βάρος της παρούσας στιγμής και στη διαρκή δύναμη ενός τραγουδιού να πει αυτό που η συνηθισμένη γλώσσα δεν μπορεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου