Η Οκτάββια κάνει σκοτεινή ποπ για τη στιγμή ακριβώς πριν αλλάξουν όλα, την ηρεμία πριν σπάσει κάτι.
Με τις ρίζες του στο σύγχρονο synthwave, ο ήχος της λειτουργεί σε αντίθεση. Αναπνέει και μετά χτυπάει. Τα ρεφρέν της φτάνουν σαν να λαμβάνεται μια απόφαση. Από κάτω τους, δύο δυνάμεις έλκονται η μία εναντίον της άλλης. Τραβάει κανείς προς τα μέσα: το βάρος κάποιου που έφυγε, η άδεια καρέκλα. Η άλλη σπρώχνει δυνατά: το φιλί, το κλείσιμο της πόρτας, η άρνηση να της πουν ποια είναι. Ένα τραγούδι μπορεί να πονέσει τη μια ανάσα και να πάει στο λαιμό την επόμενη.
Η γραφή προέρχεται από βιωμένη εμπειρία, όχι από μίμηση, γι' αυτό και προσγειώνεται τόσο ειλικρινής πριν προσγειωθεί όσο οτιδήποτε άλλο.
Το "I Decide" είναι μια αποχώρηση σε παλμό. Σε μια σκοτεινή ποπ παραγωγή που κινείται σαν χτύπημα φτέρνας σε ραγισμένο πεζοδρόμιο, η Οκτάββια κλείνει κάθε φωνή που προσπάθησε να της πει ποια πρέπει να είναι. "Λες ότι θα το μετανιώσω, λέω να με δεις να το ζήσω" - το τραγούδι δεν διαφωνεί, κλείνει την πόρτα. Αιχμηρό, σωματικό και χτισμένο γύρω από ένα ρεφρέν που προσγειώνεται σαν μια τελευταία λέξη, το "I Decide" είναι ο ύμνος κάποιου που εξηγεί τον εαυτό της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου