.jpg)
Με βαθιά θλίψη η οικογένεια της Sass Jordan ανακοινώνει ότι η τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, νικήτρια του βραβείου Juno και μακροχρόνια κριτής του Canadian Idol πέθανε ειρηνικά στις 2 Οκτωβρίου 2026, περιτριγυρισμένη από αυτούς που την αγαπούσαν περισσότερο. Ήταν 65 ετών.
Η οικογένειά της τη θυμάται ως «μια αμίμητη δύναμη της φύσης» και «ένα αναντικατάστατο ον φωτός και χαράς», μια γυναίκα της οποίας η γενναιοδωρία και η φωτιά άγγιξαν όλους όσους μοιράζονταν μαζί της μια σκηνή, ένα στούντιο ή ένα τραπέζι κουζίνας. Πάνω από τέσσερις δεκαετίες, έδωσε στο καναδικό ροκ μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές του, χάραξε χώρο για τις γυναίκες σε ένα είδος που κυριαρχείται από άνδρες και άνοιξε πόρτες για τους νέους μουσικούς που πέρασαν από το συγκρότημά της.
Γεννημένη ως Σάρα Τζόρνταν στις 23 Δεκεμβρίου 1960 στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, ήταν κόρη του καθηγητή γαλλικής λογοτεχνίας Άλμπερτ Τζόρνταν και της πρώην Αγγλίδας μπαλαρίνας Ζαν Λάνσμαν. Στα τρία της, μετακόμισε με την οικογένειά της από τη Γαλλία στο Μόντρεαλ, όπου ο πατέρας της είχε πάρει θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Concordia. Η κλασική μουσική γέμισε το νοικοκυριό, γεγονός που έκανε το άκουσμα του "The Night They Drove Old Dixie Down" των The Band στο ραδιόφωνο να μοιάζει με αποκάλυψη. Βλέποντας τον David Bowie στην περιοδεία του Diamond Dogs, την πρώτη της συναυλία, διευθέτησε το ερώτημα τι θα έκανε με τη ζωή της.
Ως νεαρή έφηβη τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα με φίλους στο Westmount Park και στα 16 της ήταν μπροστά σε συγκροτήματα σε κλαμπ στο κέντρο του Μόντρεαλ, ενώ αργότερα έγινε τραγουδίστρια και μπασίστρια των τοπικών αγαπημένων The Pinups. Γύρω στο 1981, ένας νεαρός μάνατζερ ονόματι Simon Fuller, που εγκλωβίστηκε στο Μόντρεαλ αφού μια από τις περιοδείες του ξέμεινε από χρήματα, πέρασε δύο εβδομάδες ζώντας στο υπόγειό της. Οι δρόμοι τους θα διασταυρώνονταν ξανά δύο δεκαετίες αργότερα.
Άντλησε έμπνευση από έναν εξαιρετικά ευρύ κύκλο, από τον Rod Stewart, τους Judas Priest, τον Ozzy Osbourne, τους Tears for Fears και τους Anthrax μέχρι τους Al Green, Bonnie Raitt, Chaka Khan, Gladys Knight και Aretha Franklin. Μελέτησε ιδιαίτερα τους σπουδαίους άνδρες τραγουδιστές της ροκ, μεταξύ των οποίων οι Steven Tyler, Robert Palmer, Paul Rodgers, Lou Gramm, Robin Zander και Lowell George των Little Feat, και πίστευε ότι «είναι ο ρυθμός που κάνει έναν σπουδαίο τραγουδιστή».
Η δισκογραφική της καριέρα ξεκίνησε το 1986 ως συν-τραγουδίστρια στο "Come On (Baby Tonight)" από το άλμπουμ του Bündock "Mauve". Γρήγορα έγινε περιζήτητη τραγουδίστρια session στο Μόντρεαλ, κυρίως στο "L'Affaire Dumoutier (Say To Me...)" των The Box και εμφανίστηκε στο βίντεο του συγκροτήματος για το "Closer Together". Η σύνθεση των τραγουδιών της βρήκε επίσης κοινό, καθώς ο Michael Breen ανέβασε τη σύνθεσή της "Rain" στα καναδικά charts το 1987.
Η Atlantic Records κυκλοφόρησε το σόλο ντεμπούτο της, «Tell Somebody», το 1988, και το ομώνυμο κομμάτι ανέβηκε στο #11 στον Καναδά. «Έπαιξαν πολύ το βίντεο "Tell Somebody" στο Much Music», θυμάται. «Θυμάμαι ότι πήγα σε δύο εβδομάδες από τη σχετική αφάνεια στο να αναγνωριστώ ως το κορίτσι στο βίντεο». Το άλμπουμ απέδωσε επίσης τα "Double Trouble", "Stranger Than Paradise" και "So Hard", ενώ η εκδοχή της για το κλασικό R&B "Rescue Me" του 1965, που ηχογραφήθηκε για το soundtrack του "American Boyfriends", μπήκε στα charts μαζί τους. Κέρδισε το βραβείο Juno το 1989 για την πιο πολλά υποσχόμενη γυναίκα τραγουδίστρια και συνέχισε με υποψηφιότητες για την καλύτερη γυναίκα τραγουδίστρια το 1990, το 1993 και το 1995.
Αφού μετακόμισε στο Λος Άντζελες τον Ιανουάριο του 1990, ηχογράφησε το «Racine», που κυκλοφόρησε από την MCA Records στις 31 Μαρτίου 1992. Έγινε το καθοριστικό άλμπουμ της καριέρας της, πουλώντας περίπου 450.000 αντίτυπα παγκοσμίως και 100.000 στον Καναδά με τη δύναμη των "Make You a Believer", "I Want to Believe", "You Don't Have to Remind Me" και "Goin' Back Again", με το "Who Do You Think You Are" να ακολουθεί το 1993. Το "Make You a Believer" ανέβηκε στο #11 του Mainstream Rock chart του Billboard και το Billboard την ονόμασε κορυφαία γυναίκα ροκ καλλιτέχνη του 1992. Την ίδια χρονιά, αφού ο Κέβιν Κόστνερ άκουσε τη φωνή της στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου του, ηχογράφησε το ντουέτο «Trust in Me» με τον Τζο Κόκερ για το «The Bodyguard», ένα soundtrack που πούλησε περισσότερα από 45 εκατομμύρια αντίτυπα. Περιόδευσε μαζί με τους Aerosmith, τους Rolling Stones, τους AC/DC και τους Van Halen.
Πίσω από το κιτ της περιοδείας της ήταν ένας 22χρονος Taylor Hawkins, ο οποίος θα συνέχιζε να συμμετέχει στους Foo Fighters. «Ο Sass με δίδαξε πώς να είμαι σε ένα ροκ εν ρολ συγκρότημα και μου έδωσε την πρώτη μου ροκ εν ρολ επιταγή», είπε. Το 1994 κυκλοφόρησε το «Rats», το άλμπουμ που πάντα αποκαλούσε το αγαπημένο της. Παρέδωσε το "High Road Easy", μια επιτυχία #9 στον Καναδά, καθώς και τα "I'm Not" και "Sun's Gonna Rise", τα οποία έφτασαν στο #7 εντός έδρας και της χάρισαν την πρώτη εμφάνιση στο Billboard Hot 100.
Με την Aquarius Records κυκλοφόρησε το «Present» το 1997, με το «Do What I Can» και την επιτυχία του 1998 «Desire», ακολουθούμενο από το «Hot Gossip» το 2000. Το 2001 εμφανίστηκε στο ημίχρονο του Grey Cup με τον Michel Pagliaro και πρωταγωνίστησε ως Janis Joplin στην παραγωγή εκτός Μπρόντγουεϊ «Love, Janis». Εμφανίστηκε επίσης στις παραγωγές του Τορόντο και του Γουίνιπεγκ του «The Vagina Monologues» και πρωταγωνίστησε στο Sisters του NBC.
Το 2003 εντάχθηκε στο Canadian Idol ως κριτής, η μόνη γυναίκα στο πάνελ, και παρέμεινε εκεί και για τις έξι σεζόν, επανενώνοντας με τον δημιουργό της σειράς Simon Fuller 20 χρόνια μετά από εκείνες τις μέρες του υπογείου του Μόντρεαλ. Η Carly Rae Jepsen και η Melissa O'Neil ήταν από τις αγαπημένες της διαγωνιζόμενες. Η εμπειρία την τράβηξε πίσω στο στούντιο για το «Get What You Give» του 2006, σε παραγωγή του Colin Linden στο Νάσβιλ με καλεσμένους όπως ο Garry Tallent των E Street Band του Bruce Springsteen, οι ντράμερ Ken Coomer και Bryan Owings, ο κιθαρίστας Audley Freed των Black Crowes και ο πληκτράς Richard Bell των The Band.
Ο σύζυγός της, ο μουσικός Derek Sharp, παρήγαγε το «From Dusk 'til Dawn» του 2009, που ηχογραφήθηκε σε τρεις εβδομάδες. «Σκεφτόμουν πώς τα ανθρώπινα όντα φαίνεται να είναι πιο ευαίσθητα και να ανησυχούν για τα πράγματα από τη δύση μέχρι την ανατολή του ηλίου», εξήγησε. «Όταν είσαι μόνος είναι όταν σε χτυπάει πραγματικά ο φόβος του θανάτου και προσπαθούσα να γράψω τραγούδια που σχετίζονταν με τους φόβους της μεσάνυχτας». Το 2011 επανασυνδέθηκε με τον συνεργάτη των «Rats», Brian Tichy στο S.U.N. για το «Something Unto Nothing», μαζί με τους Michael Devin και Tommy Stewart των Whitesnake, ξεκινώντας με το πρώτο τραγούδι που έγραψαν μαζί, το «Burned».
Από το 2012 έως το 2016 υπηρέτησε ως επίτιμη συνταγματάρχης της 417 Μοίρας Υποστήριξης Μάχης. Στις 9 Ιουλίου 2015, ενώθηκε με τους Foo Fighters στη σκηνή στο Τορόντο για το "Stay With Me" των Faces, μοιράζοντας τη στιγμή με τον Hawkins καθώς ο Dave Grohl είπε στο πλήθος: "Αν δεν ήταν ο Sass Jordan, ο Taylor Hawkins δεν θα ήταν στους Foo Fighters".
Γιόρτασε την 25η επέτειο της ανακάλυψης της με το «Racine Revisited» του 2017, έκοψε ζωντανά από το παρκέ με ένα all-star καστ σε ένα vintage πνεύμα της δεκαετίας του 1970 και το αποκάλεσε «το πιο διασκεδαστικό που είχα εδώ και καιρό κάνοντας δίσκο». Το 2019 περιόδευσε σε όλο τον κόσμο με το A Bowie Celebration: The David Bowie Alumni Tour του Mike Garson, παίζοντας με τους μουσικούς του παιδικού της ήρωα και περιγράφοντάς το ως «σαν να παίζεις ένα γράμμα αγάπης στη μνήμη του κάθε βράδυ!». Το 2020, το «Rats» γιόρτασε τη δική του 25η επέτειο με μια έγχρωμη επανέκδοση βινυλίου.
Το κεφάλαιο των μπλουζ της έφερε μερικές από τις καλύτερες κριτικές της ζωής της. Το «Rebel Moon Blues», που κυκλοφόρησε από την Stony Plain Records το 2020, έκανε το ντεμπούτο του στο #5 του Billboard's Blues Albums chart και περιελάμβανε το «The Key», ένα πρωτότυπο που έγραψε με τον Derek σε μία μόνο ώρα. «Όταν είναι γραφτό να συμβεί, πραγματικά απλώς ρέει έξω», είπε. Στις 3 Ιουνίου 2022, κυκλοφόρησε το «Bitches Blues», το 10ο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ της, έναν διαλογισμό οκτώ κομματιών για την πανδημία και τον ανήσυχο κόσμο που ακολούθησε, με τα πρωτότυπα «Change Is Coming», «Still the World Goes Round» και «Still Alive and Well». Το συγκρότημά της, οι Champagne Hookers, περιλάμβανε τους κιθαρίστες Chris Caddell και Jimmy Reid, τον ντράμερ Cass Pereira, τον πληκτρά Jesse O'Brien και τον Steve Marriner στο μπάσο και τη φυσαρμόνικα. Το άλμπουμ έφτασε στο #15 του Billboard's Blues Albums chart.
«Υπήρχε ένα υπόγειο ρεύμα μπλουζ σε όλη μου την καριέρα, η μουσική που με τράβηξε κυρίως είχε πάντα αυτή τη σκληρή, ριζική φλέβα που τη διατρέχει και γι' αυτό απολαμβάνω τόσο πολύ να κάνω αυτούς τους δίσκους», είπε τότε.
Στις 28 Απριλίου 2023, κυκλοφόρησε το "Live in New York Ninety-Four", μια ηχογράφηση συναυλίας με τον Taylor Hawkins στα ντραμς και την έναρξη με ένα ζωντανό "High Road Easy".
Η αγάπη της για τον εορτασμό βρήκε επίσης το δρόμο της στο Rebel Moon Whisky, ένα blended καναδικό ουίσκι που παρασκευάζεται με αποστακτήρια Dixon και το Kick Ass Sass Wine από το οινοποιείο Vineland Estates στην περιοχή του Νιαγάρα.
«Αν αγαπάς τη μουσική και είσαι εδώ όσο καιρό εγώ, κάνεις λίγο πολύ αυτό που πρέπει να κάνεις», είπε κάποτε. «Αλλά αγαπώ τη μουσική. Είμαι τεράστιος, γιγαντιαίος θαυμαστής». Η Sass Jordan αφήνει έναν κατάλογο που διαμόρφωσε το καναδικό ροκ στα τέλη της δεκαετίας του '80 και του '90, μια αναγέννηση μπλουζ στην οποία η φωνή της γινόταν πλουσιότερη με κάθε δίσκο και μια γενιά καλλιτεχνών, από τους ελπιδοφόρους του Idol μέχρι έναν μελλοντικό Foo Fighter, που έμαθε από αυτήν τι σημαίνει να δίνεις σε ένα τραγούδι τα πάντα.
Άφησε πίσω της τον σύζυγό της, Derek Sharp, την κόρη της Stella Jordan-Sharp (Daniel Yepes), τη θετή κόρη Brianne Sharp, τον αδελφό Daniel Jordan (Isabelle Courville).
Η οικογένεια ζητά ιδιωτικότητα καθώς θρηνεί και ευχαριστεί τους θαυμαστές σε όλο τον κόσμο για την αγάπη και τη μουσική που μοιράστηκαν με τη Sass σε όλη την αξιοσημείωτη ζωή της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου