Ο μπλουζίστας του Βανκούβερ Al "Wailin'" Walker έχει περάσει σχεδόν πέντε δεκαετίες αποδεικνύοντας ότι τα μπλουζ δεν είναι ένα είδος από το οποίο αποσύρεσαι. Το όγδοο άλμπουμ του, «Bluesman», έφτασε στο #1 του Roots Music Report Canada chart και στο #13 του καναδικού Big Blues Chart, τροφοδοτούμενο από παγκόσμιους ραδιοφωνικούς παρουσιαστές μπλουζ, το τελευταίο κορυφαίο τσαρτ σε έναν κατάλογο που εκτείνεται από το 1978 και μια καριέρα που χτίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου με τους δικούς του όρους.
Ο Walker έγραψε, παρήγαγε, σχεδίασε και μίξαρε ο ίδιος το «Bluesman», έναν ρόλο που έχει παίξει σε κάθε ένα από τα οκτώ άλμπουμ του, από το ντεμπούτο του το 1978, «Rock It Day and Night», με το συγκρότημά του τους Houserockers, μέχρι τα «The Devil Made Me Play It», «Buzzsaw Boogie», «Crazy at Night», «No Regrets», «All Fired Up» και «Blues Lightnin». Οι τρεις τελευταίες κυκλοφορίες έχουν φτάσει στο #1 στα charts του Roots Music Report στον Καναδά και το «Bluesman» έχει πλέον προσθέσει την έκτη θέση στο US Roots Music Chart, με airplay σε 57 σταθμούς παγκοσμίως.
Το βασικό σινγκλ του άλμπουμ, "Too Many Bills", έχει ήδη φτάσει στο νούμερο ένα στο Top 50 chart του Roots Music Report τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς και απέσπασε επαίνους από το περιοδικό Blues Blast. Ηχογραφημένο με μακροχρόνιους συνεργάτες τον Bruce O'Neill στο μπάσο, τον Marko Ibarra στα ντραμς, τον Darryl Havers στα πλήκτρα και τον Jerry Cook στο σαξόφωνο, το κομμάτι συνδυάζει ένα οδηγητικό, υψηλής ενέργειας groove με την ακατέργαστη σκληρότητα πάνω στην οποία ο Walker έχει χτίσει τη φήμη του.
Ο Walker οδηγεί τους Wailin' Walker Band έξω από το Βανκούβερ με τον μπασίστα Bruce O'Neill, τον ντράμερ Marko Ibarra, τον σαξοφωνίστα Jerry Cook και τον πληκτρά Dave Webb, όλα τα στοιχεία της μπλουζ, τζαζ και roots σκηνής της Δυτικής Ακτής της πόλης. Είναι ένα lineup με βαθιές ρίζες: ο Ibarra πέρασε περισσότερα από είκοσι χρόνια ως ντράμερ του Jerry Doucette, ο Cook κέρδισε μια υποψηφιότητα CBMA 2026 για τον καλύτερο σαξοφωνίστα στο "All Fired Up" του Walker και ο O'Neill έχει κρατήσει το χαμηλό επίπεδο της μπλουζ σκηνής του Βανκούβερ από το 1982.
Στα δέκα κομμάτια του «Bluesman», ο Walker κινείται ανάμεσα σε πρωτότυπα τραγούδια και αφιερώματα στους καλλιτέχνες που τον διαμόρφωσαν. Το «It Takes Time» είναι μια διασκευή του μέντορά του Otis Rush, που ηχογραφήθηκε, λέει ο Walker, για να τιμήσει «το εμβληματικό μπλουζ σχέδιο του Σικάγο» και να αφήσει «την χαρακτηριστική κιθαριστική του δουλειά και το συναισθηματικό του βάθος να αναπνεύσουν». Το "Directly From My Heart" ξαναδουλεύει τον Little Richard και το "Blues Hour" φέρνει τους αποφοίτους του Hollywood Fats Band, Richard Innes και Larry Taylor.
Δύο κομμάτια έχουν βάρος. Το "Drink Muddy Water", μια διασκευή του Eddie Miller, περιλαμβάνει την τελευταία ηχογραφημένη κιθάρα του αείμνηστου Jerry Doucette, με τον οποίο ο Walker έπαιξε για δώδεκα χρόνια. Το «Never Getting Old», το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, γράφτηκε από κοινού με τον αείμνηστο Evan Johns, έναν φίλο και συνεργάτη του οποίου η συνεργασία στη σύνθεση τραγουδιών με τον Walker εκτεινόταν χρόνια πριν από το θάνατό του.
Η ιστορία του Walker στα μπλουζ είναι βαθύτερη από τον δικό του κατάλογο. Έχει καθοδηγηθεί προσωπικά από τους Buddy Guy, Pee Wee Crayton και Otis Rush και έχει μοιραστεί τη σκηνή με τους Johnny Winter, George Thorogood και Stevie Ray Vaughan. Ο Buddy Guy είπε απλά: «Παίζει τα πράγματα όπως πρέπει να παίζονται», ενώ ο Otis Rush επαίνεσε τη λεκτική του: «Η ευγλωττία του είναι απίστευτη! Μπορώ να ακούσω κάθε λέξη που τραγουδάει από το πίσω μέρος του κλαμπ!». Ο Walker ήταν επίσης μέλος του Jerry Doucette Band από το 2006 έως το 2018, υπηρέτησε ως house band στο Commodore Ballroom του Βανκούβερ για 78 συναυλίες και έχει γράψει τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τους Long John Baldry και Powder Blues.
Το συγκρότημα γιορτάζει την κυκλοφορία του «Bluesman» με μια κυκλοφορία άλμπουμ και χορό το Σάββατο 14 Νοεμβρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου