"... γιατί κανένας άνθρωπος δεν θα Με δει και δεν θα ζήσει». – Έξοδος 33:20
Μια πόρτα άνοιξε στο μυαλό μου και έπεσα μέσα από αυτήν, πέφτοντας σε μια μαινόμενη, μαύρη καταιγίδα. Το σκοτάδι χύθηκε στο στόμα μου, γεμίζοντας το κενό μέσα μου και εμποτίζοντάς με με σκοπό. Όλα όσα υπήρχαν πριν από εκείνη τη στιγμή έχασαν το νόημά τους. μειώνεται σε ένα σύνολο ξεθωριασμένων φωτογραφιών ξεχασμένων τόπων και απρόσωπων ανθρώπων. Εκεί σε εκείνο το δωμάτιο ήταν όλα όσα είχαν σημασία. . . και μεταμορφώθηκα. Ήμουν σαν θεός, η ζωή τους κρατιόταν στα χέρια μου, κάθε απελπισμένη ανάσα τους το δώρο μου σε αυτούς. Ήμουν το άλφα και το ωμέγα τους. Το αίμα τους, τα οστά τους, η αγωνία τους... όλα δικά μου. Παντοδύναμος εκείνη την τέλεια στιγμή, η δύναμή μου απόλυτη...